Minęło pięć lat odkąd napisałem tę książkę.

Wiele się zmieniło. Na świecie, w Lizbonie.

We mnie.

Znacznie częściej w muzycznej palecie moich

ulic słyszę język polski. Niewykluczone zatem,

że moja historia wciąż może być Wam pomocna

i zechcą się Państwo wybrać ze mną na kilka

długich spacerów po starych dzielnicach

miasta na krawędzi Europy. Posłuchać

jego muzyki. Porozmawiać. Z pierwszej

wersji sporo usunąłem. Sporo dopisałem.

Są niepublikowane wcześniej zdjęcia. Powstało

też osobliwe posłowie, portret współczesnej

Lizbony, AD 2017, przy którym liczę na

Państwa poczucie humoru. Zanim ponownie

spotkamy się w Afryce, powędrujmy razem

w Lizbonie. Wychylmy kieliszek vinho verde;

posłuchajmy wspólnie fado, morny, bossy.

To może być miłe zajęcie.