Ironiczna i dowcipna, przesycona cierpką nostalgią opowieść o dorastaniu, o „cudownych latach” w czasach PRL-u. Andrzej Dziurawiec w literacko mistrzowski sposób przywołuje minione absurdy Polski Ludowej. W swych opowieściach nie jest cynikiem ani prześmiewcą – rewelacyjnie konstruuje, pełną dowcipu i osobistych refleksji, narrację z czasów późnego Gomułki i wczesnego Gierka.