Kolejny tom wierszy Wspomnienia Jerzego Mościckiego to osobiste i intymne wyznania przepełnione refleksją o miłości, życiu i przemijaniu. Autor w przepiękny i poruszający sposób ubiera pustkę i tęsknotę w słowa, pomiędzy które wplata okruchy wiary i nadziei w lepsze jutro oraz w drugiego człowieka.

W wiosennym słońcu ogrzewam skostniałe dłonie

schną łzy w zimowe dni i noce w samotności wylane

powiew zefiru może sprawi że iskierka nadziei w sercu zapłonie

i czas spokoju dla duszy dla serca nastanie

nadzieją każdy poranek po nocy tak rzadko przespanej

nadzieją na powrót mego szczęścia które w mroku zaginęło

usłyszeć w mej jaźni szept mej ukochanej

ileż to już czasu od tego szczęścia upłynęło

sekunda za sekundą rok za rokiem tak szybko ucieka

wspomnienia z upływem czasu w czeluściach serca zanikają

jedno jest pewne to co nas wszystkich niebawem czeka

i jedna niewiadoma ilu ich będzie tych którzy mnie pożegnają

wiarą mą iż w promieniach słońca

zakwitnie ma miłość którą jesień i zima uśpiły

powróci jeszcze bardziej spragniona i gorąca

i będzie do końca mego życia we mnie żyła