Przemysław Czapliński jest dziś bez wątpienia jednym z najbardziej kompetentnych krytyków zajmujących się najnowszą polską prozą. O swojej niepospolitej umiejętności porządkowania i systematyzowania zjawisk literackich ostatniego ćwierćwiecza przekonał już czytelników jako autor Śladów przełomu, książki o prozie polskiej lat 1976-1996, oraz — napisanej wspólnie z Piotrem Śliwińskim — krytycznoliterackiej syntezy Literatura polska 1976-1998.

W swojej najnowszej książce Czapliński analizuje zastanawiające zjawisko wyjątkowo licznej obecności dzieł nostalgicznych w prozie lat dziewięćdziesiątych. Z typową dla siebie dociekliwością bada artystyczne i psychologiczne źródła literackiej atrakcyjności wątków nostalgicznych w najnowszej literaturze polskiej, pokazując ich zróżnicowanie na przykładzie książek czołowych autorów ostatniego dziesięciolecia: . Chwina, Huellego, Libery, Myśliwskiego, Pilcha i Stasiuka.