Na zewnątrz wszystko wygląda doskonale. Idealna skorupka, idealny kształt.

Dopiero kiedy rozbijemy jajko, wiemy co tak naprawdę jest w środku. Czasem

apetyczne żółtko, a czasem... zgnilizna. Zbuki to zepsute jaja. To również

ludzie, którzy swoje najgorsze myśli chowają głęboko w środku. Marzą, aby

drugiemu powinęła się noga, ale nie lubią mieć wyrzutów sumienia.

Konstancjusz Klo wpada wiec na pomysł skupowania ludzkich świństw. Niektóre

połyka, inne zamyka w blaszanych puszkach. Interes idzie doskonale.

Czy zbukowatość jest zaraźliwa? Przypomina bakterie albo wirusa? A może po

prostu mamy ją we krwi?