W późnośredniowiecznej Polsce obyczajowość rycerska, będąca racją stanu, szybko rozprzestrzeniającą się modą oraz sednem etyki żołnierskiej i obywatelskiej, przeżywała okres rozkwitu umożliwiający monarchii pierwszych Jagiellonów nadrobienie względnego kulturowego zapóźnienie w stosunku do Europy Zachodniej. Autor przedstawia różne elementy kultury rycerskiej (turnieje, pojedynki, ordery, dworska miłość, etos rycerski, sztuka wojenna) w szkicach biograficzna, których bohaterami są najsilniejsi i najlepsi rycerze: krzyżowcy dyplomaci, podróżnicy . siłach Stanisław Ciołek, Zawisza Czarny, chorąży Marcin z Wrocimowic, herold Mikołaj Chrząstowski. Sylwetki wszystkich bohaterów, pochodzących z różnych ziem Królestwa Polskiego, a nawet Litwy, przedstawione są na szerokim tle społeczno-politycznym oraz heraldyczno-genealogicznym, tworząc kompletny oraz stanu rycerskiego w XIV i XV w.