Obszerne studium zjawiska,które określa się krótkim terminem „zło“.

Anatomia ludzkiej destrukcyjności jest obszernym studium zjawiska,które określa się krótkim terminem „zło”. Zamierzona została jako wypowiedź polemiczna wobec behawioryzmu i instynktywizmu, a jednoczesnie jako rewizjonistyczne rozwinięcie poglądów Freuda z okresu, gdy wprowadził pojęcie popędu smierci. Fromm zmierza do kulturowego ujęcia tematu od strony typologii charakterologicznej oraz wytłumaczenia sensu usprawiedliwionej i nieusprawiedliwionej agresji. Niejako „po drodze” dostarcza psychoanalitycznych portretów wielkich zbrodniarzy XX wieku: Stalina, Himmlera i Hitlera. Anatomia ludzkiej destrukcyjności jest ostatnią już z najważniejszych prac Fromma nie znanych dotychczas w Polsce.