Monografia jednej z najsłynniejszych bitew późnego średniowiecza – rozegranej pod Warną – wymaga szerszego kontekstu historycznego. Dlatego autor tej publikacji opisał nie tylko przebieg kampanii warneńskiej (szczegółowo i ze znawstwem), lecz i genezę konfliktu węgiersko-tureckiego, przygotowania wojenne obu stron, udział wojsk najemnych. Całość okraszają informacje o państwie osmańskim i jego siłach zbrojnych. Siła poprowadzonego przez króla natarcia rycerstwa węgierskiego i polskiego była znaczna. Władysławowi i pewnej liczbie jego rycerzy udało się rozerwać szyki janczarów i wbić w ich czworobok. Walka musiała być krwawa i nie przesadza Długosz, gdy pisze, że janczarzy straszliwą na wojsko królewskie wypuścili strzał chmurę, że się niebo od nich zaćmiło. A gdy gęste jak grad spadły na ziemię pociski, wiele od nich zginęło ludzi, konie pokaleczone wydawały jęk okropny. I dodaje nasz historyk, że w tym starciu dużo ucierpiało wojsko królewskie, a król stracił wielu znakomitych rycerzy.