Aleksandria, Egipt, 1983 rok

Zawodzenie kobiet wydawało się wręcz ogłuszające, bolesny, przenikliwy lament Bliskiego Wschodu, unoszący się z pół miliona gardeł. (…)

Już po raz drugi w swym życiu Gabrielle Misry brała udział w pogrzebie swojej matki. Gdzieś z przodu tłumy zaczęły napierać na trumnę i żołnierze odparli je, bynajmniej nie łagodnie. Karima Ahmad była legendą (…). Pojedyncze głosy wybijały się ponad wrzawą:

- Żegnaj Karimo, kochamy cię!

Albo:

- Dlaczego nas opuściłaś, o Karawan?

Karawan - Słowik. Przydomek ten odzwierciedlał czyste, rozdzierające serce piękno głosu Karimy i naturalną, niczym nie upiększaną wirtuozerię jej śpiewu. (…)

Jakaś kobieta w średnim wieku ruszyła do przodu, płacząc.

- Utracona córka! Niech Bóg okaże ci miłosierdzie, biedna dziewczyno!

Ktoś ją odciągnął.

"Utracona córka" - pomyślała Gaby. "Nadia. To ja".

"Soheir Khashoggi błyskotliwie połączyła historyczną drobiazgowość z wnikliwym spojrzeniem w ludzkie serca w tej fascynującej opowieści o dylematach lojalności, zakazanej miłości i ponadczasowej przyjaźni wplecionych w konflikt pomiędzy brytyjskim imperializmem a egipskim patriotyzmem".

Jean Sasson, autorka Dziecka Estery