"Bez przerwy pić też się nie da, więc się dokształcam".

Bohumil Hrabal (1914-1997)

"W tym jednym zdaniu, wypowiedzianym podczas spotkania z czytelnikami w restauracji "Leśna" w Kersku wiosną 1984 roku, jest cały Bohumil Hrabal. Dowcip, przekora, autoironia - to cechy charakterystyczne jego pisarstwa. Gdy towarzyszył im także szczególny poetycki liryzm, nieco surrealistyczne widzenie świata i całkowite utożsamienie się autora ze swymi bohaterami - a więc niemal zawsze - mieliśmy do czynienia z hrabalowskimi arcydziełami, jak 'Obsługiwałem angielskiego króla' czy 'Zbyt głośna samotność'" - pisze w posłowiu do "Pięknej rupieciarni" Aleksander Kaczorowski.

"Piękna rupieciarnia" to opracowany przez Aleksandra Kaczorowskiego oraz znakomicie przez niego i Jana Stachowskiego przetłumaczony "Hrabala portret własny": zbiór niepublikowanych wcześniej w Polsce esejów, szkiców i wywiadów z czeskim pisarzem. Wyjątkowa, niezwykle osobista książka.

Skoro wspomniał pan o snach, one też mogą być piękne, na przykład sny o lataniu albo kolorowe. Jakich pan ma więcej, tych ładnych czy przygnębiających?

"Tych złych, kiedy człowiek zawija się w prześcieradło. Jeśli chodzi o ładne - takie ma chyba każdy - dawniej lubiłem jeździć na łyżwach, więc wykonuję we śnie ogromniastego lutza, państwo wiecie, jak wygląda ten skok, tyle że ja wzbijam się wysoko, robię tego lutza na niebie i jest mi cudownie".

(Spotkanie autorskie w restauracji "Leśna")