Autorka podjęła się tyleż obiecującego, co trudnego zadania opisania żeńskich klasztorów weneckich i trudnych losów zakonnic po ustaleniach soboru trydenckiego. Czerpiąc z zasobów archiwów kościelnych i świeckich, odtworzyła życie klasztorne od połowy XV do połowy XVI wieku, nie rezygnując z atrakcyjnych szczegółów, jakich nie skąpiły dokumenty archiwalne. Zakonnicom zabroniono posługiwania się piórem i atramentem, ograniczono też kontakty ze światem zewnętrznym. Ne mogły więc dać świadectwa na temat życia w klasztorze. Mur klasztorny bronił dostępu ciekawskim, jednakże dzięki dokumentom wykorzystanym przez autorkę możemy zajrzeć do weneckich klasztorów i podejrzeć niełatwe życie mniszek.