Świat zna przede wszystkim wojowników ninja, a przecież w XIX-wiecznej Japonii istniała formacja przewyższająca ich niema pod każdym względem, o nadludzkich umiejętnościach bojowych, oddana sprawie, waleczna, fanatyczna i okrutna. W roku 1868, nim "rewolucja Meiji" przywróciła władzę cesarza, ostatnią nadzieją rywalizującego z nim szoguna stał się elitarny oddział shinsengumi, budzący postrach wśród wrogów - głównie popierających cesarza samurajów, kwestionujących decyzję szoguna o otwarciu izolowanej Japonii na świat. Shinsengumi - początkowo zaledwie trzynastu wojowników - dowodzeni przez wybitnie uzdolnionego plebejusza Kondo Isami - nie tylko znakomicie władali wszelką bronią: byli odporni na trudy walki, bezwzględni, nieustraszeni, żądni krwi i zabijania, gotowi na śmierć, a do tego bez reszty oddani przywódcy. Shinsengumi pozostali wierni szogunowi aż do końca, nawet gdy było jasne, że przegrał walkę o władzę, po jego śmierci polegli jak jeden mąż, walcząc o dobre imię swojego pana.