Książka podejmuje w sposób pionierski temat nieodłącznie związany z dziejami Polski: dążenie znanych i wpływowych za życia osób do przetrwania nawet po fizycznej śmierci i wywierania wpływu na bieżące wydarzenia. Związane z tym były ceremonie i procedury, które dziś już zupełnie nieznane - stanowiły część polskiej kultury materialnej, a jednocześnie były niezwykle mocno osadzone w religii, Kościół bowiem nie sprzeciwiał się mumifikacji zmarłych. Dotyczy to również legend, których osnową są zachowane doczesne szczątki, oraz przekształcenia się miejsc takich pochówków w ośrodki pielgrzymkowe. Wiele tych opowieści łączy się również z ukrytymi skarbami, których rzekomo strzegą zmarli. Autor, trzymając się zasadniczego tematu swojej pracy, dotyka równolegle i niejako "przy okazji" wątków pobocznych o charakterze sensacyjno-anegdotycznym. Widoczne jest to zwłaszcza w rozdziale o masonerii oraz o pruskich piramidach i mauzoleach znajdujących się na terenie Polski - ale także np. w rozdziale dotyczącym słynnej awanturnicy Zofii Celice Clavone vel Witt-Potockiej, której zwłaszcza początkowe lata życia są dla historyków jedną wielką zagadką.