Paryż końca XX wieku. Klimat dekadencji lub mówiąc językiem bardziej współczesnym, postmodernizmu. Atrakcją kabaretu staje się kobieta, której atutem na scenie są dziewictwo i fizyczna anomalia. Beba Mazeppo przyciąga zarówno poetę, jak i rewolucyjnego (czytaj: postmodernistyczngo) artystę malarza. Atmosfera jak przed końcem świata. Ratunek przynosi miłość, czy jak kto woli, banał normalności. Kabaret metafizyczny został przetłumaczony na hiszpański i fiński.