Zimowa noc, wieś niedaleko Piotrkowa Trybunalskiego. Na skutek gwałtownej śnieżycy ludzie podróżujący trasą krajową numer 8 zostają zmuszeni do postoju. Sztab kryzysowy przygotowuje dla nich nocleg w wiejskiej szkole, a miejscowa ludność dostarcza śpiwory, posiłki i napoje.

Koło kwintowe to w muzyce zbiór wszystkich tonacji durowych i molowych przedstawiony w formie okręgu. Opierając się na tym wzorze, Szymon Bogacz stworzył cykl dwudziesty sześciu opowiadań, z których każde opisuje noc w szkole i wydarzenia, które ją poprzedziły, z innej perspektywy i w innej tonacji. Matka i córka, córka i nieżyjący ojciec, żona i kochanka nieżyjącego mężczyzny - więzi łączące bohaterów i narratorów Koła kwintowego tworzą gęstą sieć. Niezwykła sytuacja skłania ludzi do wyznań i rozmów, na które w innych okolicznościach by się nie odważyli.

Bogacz pisze o ludzkich uczuciach w sposób niezwykły. W kilku zdaniach wprowadza czytelnika w relacje skomplikowane i intensywne, unika czułostkowości i stereotypu. Udany, dobrze rokujący debiut.

- Co tu robisz? - zapytała.

- Utkwiłam. Tak jak ty - westchnęłam z uśmiechem.

- Dokąd jechałaś?

- Na pogrzeb - powiedziałam i poczułam, że robi mi się ciepło.

- Na pogrzeb? - zapytała, jakby do niej nie dotarło. Patrzyła na mnie i widziałam, że szuka czegoś wzrokiem na mojej twarzy. - Na pogrzeb?

- Tak. Na pogrzeb - powiedziałam i już chciałam odwrócić głowę, kiedy zapytała:

- Ktoś bliski?

- Tak.

- Jak bardzo?

fragment