Dwaj pisarze z Belgradu. Ludwig dokonuje zuchwałego plagiatu: podczas programu telewizyjnego prezentuje powieść przyjaciela jako swoje dzieło. Co więcej - publicznie poniża prawdziwego twórcę. Ten nie zrywa jednak znajomości. W pewnym sensie odnajduje się w tej dziwnej sytuacji; odkrywa, że jego „ja" jakby się zdublowało. Rozdwojenie narasta... Ludwig to nie tylko znakomite studium „podwójnie złożonej" duszy pisarza, lecz także portret Belgradu, który u Albahariego urasta do symbolu kosmopolitycznej metropolii: królestwa kiczu i miasta ludożercy.

Z recenzji Mamidła:

Narrator wciąż powtarza czytelnikowi, że gdyby był pisarzem, mógłby lepiej ukazać metaforyczne znaczenie swojej historii. Jednak pełne artyzmu refleksje nad znaczeniem odmienności przekonają wszystkich, że tak naprawdę jest pisarzem znakomitym.

„Booklist"

To paradoks: niezwykle osobistym głosem Albahari opowiada o utracie tożsamości i niemożności mówienia.

„Frankfurter Rundschau"

Porażające świadectwo.

„Süddeutsche Zeitung"

Prawdą jest, że „opowieści tak naprawdę piszą się same". Niestety, bywa często, że piszą się krwią i łzami. Taśmy pamięci, taśmy prawdy zostają nagrane i są odtwarzane ku przestrodze oraz ocaleniu nie tylko przeszłości, ale także - a może nade wszystko - przyszłości. Słuchanie ich nie przynosi wprawdzie zrozumienia ludzkich zbrodni, ale pomaga, choć na chwilę ukoić ból i zaakceptować zmienność losu.

„artPapier"