Modlitwa o deszcz jest owocem jedenastu podróży Wojciecha Jagielskiego do Afganistanu, odbytych między wiosną 1992 roku a jesienią roku 2001. W świecie i w czasach zdominowanych przez kompromis, ewolucję i pogodzenie się z przykrym odkryciem, że rzeczywistość daleko odbiega od wyobrażeń, podróż do Afganistanu jest dla Europejczyka powrotem do świata zapomnianych, jeśli nie zdradzonych ideałów i prawd. W Afganistanie nie ma dróg na skróty, nie ma miejsca na udawanie, wszystko ma wymiar podstawowy. W Boga wierzy się tu naprawdę, a wolność ma posmak anarchii. Historia Afgańczyków, zwykle wbrew nim samym, jest nieustannym pasmem rewolucji i kontrrewolucji, tragicznie nieudanych poszukiwań doskonałego sposobu życia oraz natychmiastowego odrzucania wszystkiego, co obce, narzucone, co okazywało się pomyłką lub wymagało odstąpienia od utopijnych zazwyczaj wyobrażeń. Modlitwa o deszcz jest kroniką powstawania i upadków afgańskich reżimów oraz bratobójczych wojen, pocztem komendantów, watażków, świętobliwych mułłów i walecznych wojowników, ale przede wszystkim opowieścią o bezkompromisowym poszukiwaniu Absolutu, zabójczym i jednocześnie pozwalającym zachować godność, wolność oraz wierność podstawowym wartościom.

Książka została wyróżniona Warszawską Premierą Literacką w listopadzie 2002 roku.

W swojej książce Wojciech Jagielski opisuje również jedyną w Afganistanie Szkołę Muzyczno-Plastyczną, którą odbudowuje Polska Akcja Humanitarna. Więcej informacji o misji PAH w Kabulu:

Ze swoim gęstym zarostem i turbanem na głowie, mógłby uchodzić za dumnego Mudżahidina. Jednak jego dziecięco łobuzerski uśmiech podobny jest do tych, które widnieją na portretach afgańskich żołnierzy: „wiecznie młodych staruszków, Piotrusiów Panów z flagą przy boku i bronią na ramieniu". W sercu nosi swego mistrza Kapuścińskiego, a na twarzy wąsik Lecha Wałęsy.(...) Jego książka to bezcenna lekcja wiedzy o Afganistanie, niemająca nic wspólnego z bełkotem, jaki na ogół serwują nam media. Jednocześnie uczy, bawi i wzrusza,. Jagielski nie jest typowym korespondentem - ma talent i odwagę, wydaje się też na wskroś przesiąknięty swym dziennikarskim powołaniem.

Pewnie właśnie dlatego z bliska pachnie farbą drukarską.

La Gaceta de los Negocios

Mówi o sobie, że jest uczniem Kapuścińskiego, ale w tej niezwykłej książce Jagielski daje się poznać jako ktoś więcej, niż tylko zdolny uczeń. Należy do ginącej już rodziny reporterów, którzy pracują bez pośpiechu, mają czas na to, by rzeczywiście być świadkami tego, co opisują, by najzwyczajniej pójść na rynek i porozmawiać z ludźmi.

Proza Jagielskiego ma niezaprzeczalne walory literackie, wartka akcja odzwierciedla wszystko to, co autor widzi i odczuwa (...). Z niezwykłą wrażliwością pozwala na kartach swej opowieści zabrać głos bohaterom dramatycznej i jakże świeżej historii Afganistanu, od tych najbardziej zwyczajnych, aż po wielkie postaci, jak mułła Omar lub Gulbudin Hekmatiar.

Książka wciąga od pierwszego momentu, wabiąc bogactwem kolorów i znaczeń. Autor trafnie opisuje ten niezwykle złożony kraj, gdzie wojny prowadzone są „zawsze przeciwko komuś, nigdy czemuś". Z państwa, w którym zdrada, religia, przesądy, a nawet natura, sprzysięgły się przeciwko przeklętemu narodowi, każdy wyjeżdża odmieniony. Tekst przesiąknięty jest duchem kogoś, kto znużony długą wędrówka zasiada do pisania i spokojnie, z prostotą, stara się przybliżyć czytelnikowi naocznie widzianą rzeczywistość - jej dumnych wojowników i dzieci o splątanych czuprynach. Afganistan wymaga od cudzoziemca wyzbycia się perspektywy własnej kultury, niezbędnego dla zrozumienia odwagi, szlachetności i swoistego poczucia wyższości tamtejszej ludności; w „Modlitwie o deszcz" Wojciech Jagielski podejmuje wysiłek takiego właśnie obnażenia.

El Pais

Ten 48-letni polski dziennikarz został już obwołany nowym Ryszardem Kapuścińskim(...). Jagielski specjalizuje się w Afganistanie, kraju, który odwiedził już wielokrotnie. Jego proza jest niepowtarzalna.

(...)

Autor „Modlitwy o deszcz" nie uważa się za „korespondenta wojennego", nie jest typem dziennikarza, który nie bardzo wie, o czym pisze, lecz tym, który „opowiada o tym, co widzi i przeżywa. Tu nie chodzi tylko o zajęcie, ma to raczej coś wspólnego z osobowością".

Jagielski, podobnie jak jego mistrz Kapuściński, dobrze rozumie, na czym powinna polegać jego praca. Podkreśla, że „forma, język są tak ważne jak sama treść. Dziennikarz musi mieć czas na lekturę, w przeciwnym wypadku nie osiągnie perfekcji stylistycznej". Właśnie ten aspekt sprawia, że książka wyróżnia się spośród tak wielu tego typu, nie wykraczających poza przeciętność.

ABC Nacional

Swym lekkim dziennikarskim piórem Jagielski opisuje współczesną historię kraju zdruzgotanego przez wojnę; kraju, który nie chce zaakceptować obcej dominacji, ale też nie potrafi zjednoczyć się wokół jednego ośrodka władzy. Barwny katalog komendantów, politycznych liderów, fanatycznych przywódców religijnych i zwykłych ludzi jawi się na kartach jego opowieści, kreśląc portret kraju targanego sprzecznymi opiniami i emocjami.

Jest to obraz oparty na osobistych doświadczeniach Jagielskiego, zdobytych w latach 1992 i 2001, wyrosły z podziwu i szacunku autora dla mieszkańców Afganistanu, ale i człowieka w ogóle. Jagielski podejmuje próbę zrozumienia złożonej sytuacji tego kraju - wysiłek ten staje się możliwy wyłącznie dzięki dogłębnej znajomości jego historii i tradycji.

ABC Nacional

Przez 10 lat, polski dziennikarz i muzyk, Wojciech Jagielski, przemierzał Afganistan i kraje ościenne, żył z jego mieszkańcami, gawędził z liderami religijnymi, politycznymi i partyzantami, aby potem wszystkie swoje doświadczenia zebrać w tej właśnie książce, która pomaga lepiej zrozumieć (prawie nieznaną) rzeczywistość kraju nazwanego przez brytyjskiego podróżnika Roberta Byrona Azją bez kompleksu niższości".

Książka ta, doceniona przez Ryszarda Kapuścińskiego, stanowi obszerny reportaż z kraju, który jest niechlubnym, lecz stałym bohaterem mediów.

ABC Nacional