Wybitny prozaik napisał powieść o ludziach, których życie polega na opowiadaniu historii – i sam nieustannie zaciera granicę między życiem a fikcją. Kolejne barwne historie okazują się scenariuszowymi ćwiczeniami, które główny bohater Olaf zadaje swoim studentom w szkole filmowej. Nie wiemy nawet, czy rzeczywista jest próba nakręcenia w podupadającej rzymskiej Cinecittá filmu o Bożym Narodzeniu, którą zapowiada legendarny reżyser, Luigi Ferri. Najbliższy rzeczywistości jest związek Olafa i Sylwii, których zagadkowe dialogi spinają powieść Wojciechowskiego wymowną klamrą. Pisarz odmalował portret naszej pełnej wirtualnych bytów epoki, każąc nam zapytać, co wśród nich daje oparcie – i podszeptując, że tym czymś jest miłość.