Kępiński sięgał do Pisma Świętego jako Księgi Ksiąg, ale też jako – jak czasem mawiał – najlepszego podręcznika psychiatrii.

Byli pacjenci doktora Kępińskiego zaświadczają o swoistej „nieśmiertelności” uczuć, jakimi ich obdarzał w bezpośrednim kontakcie lekarskim i ludzkim. Nie bez powodu powtarzał, że najlepszym lekiem jest sam lekarz i jego słowo.

Postawa miłości w relacji lekarz-pacjent może być – zdaniem Kępińskiego – najlepszym lekiem na ludzkie cierpienie. Jako uczucie przeciwstawne lękowi, spełnia istotną rolę w procesie psychoterapii, uznawanej przez Kępińskiego za jedną z najpiękniejszych relacji międzyludzkich.

Dekalog Antoniego Kępińskiego – wybór wskazań, jak żyć we współczesnym świecie relatywizmu, konfliktów, przemocy i terroru – przewodnik dla lekarzy i pacjentów, w jaki sposób wykorzystać misterium „spotkania” w celach terapeutycznych.

Zdzisław Jan Ryn (ze Wstępu)

Dekalog Antoniego Kępińskiego zawiera teksty z książek: