Pierwsza powieść Jolanty Stefko (ur. 1971) to historia o dojrzewaniu młodzieży, szkole przedstawionej w zwierciadle satyry, o samotności i wyobcowaniu, szukaniu drogi życiowej i porozumienia z drugim człowiekiem. Jest tu coś z atmosfery Niepokojów wychowanka Törlessa Musila czy Stowarzyszenia Umarłych Poetów. Wydarzenia najzupełniej realistyczne mają swe dalsze ciągi w snach, majaczeniach, swobodnej grze wyobraźni.

Jolanta Stefko opublikowała dotychczas dwa głośne i nagradzane zbiory wierszy – Po stronie niczyjej (1998) oraz Ja nie lubię nikogo oprócz siebie (2001). Wiersze Jolanty Stefko tłumaczone były na język niemiecki i rosyjski. Drukowała w Tygodniku Powszechnym, NaGłosie, Odrze, Kresach i w niemieckim die horen. Z rekomendacji Stanisława Lema otrzymała Nagrodę Fundacji Kultury Polskiej.