Stanisław Miłaszewski (1986-1944) – poeta, tłumacz, dramaturg, krytyk i recenzent teatralny, kierownik literacki Warszawskich Teatrów Miejskich i Teatru Narodowego, senator drugiej RP, mąż pisarki Wandy Miłaszewskiej, z którą prowadził znany w okresie międzywojennym w Warszawie salon literacki. Zginął wraz z żoną w Powstaniu Warszawskim.

Miłaszewski to poeta jednego dzieła, autor wydanego dwukrotnie (1911, 1929) tomu poetyckiego Gest wewnętrzny. Jego poszukiwania artystyczne prowadziły od estetyki dekadenckiej do świadomie wybranej prostoty, od ironii i znużenia do modlitewnego wyznania, oscylowały pomiędzy klasycyzmem a poetyką codzienności. Liryki Miłaszewskiego zdystansowane i „nieosobiste” stanową swego rodzaju „pamiętnik artysty”, świadomie stylizowany odpowiednik tego, co najbardziej wewnętrzne.

Prekursor dykcji poetyckiej skamandrytów, a metrykalnie przedstawiciel „trzeciego pokolenia Młodej Polski”, stanowi Miłaszewski „brakujące ogniwo” przemian liryki polskiej, wyrazisty dowód ciągłości poezji czasów modernizmu w dwóch pierwszych jego fazach, młodopolskiej i międzywojennej.

Edycja Poezji jest pierwszym powojennym wydaniem utworów Stanisława Miłaszewskiego i jedyną tak pełną prezentacją jego twórczości lirycznej i przekładów. Obejmuje ona całość tomu Gest wewnętrzny oraz wiersze rozproszone i przekłady poetyckie drukowane w czasopismach.