Duszyczka — przejmujący poemat prozą z roku 1977 — to jeden z najważniejszych utworów nie tylko Tadeusza Różewicza (laureata Nagrody Nike 2000), ale i całej powojennej literatury polskiej.
Świadomość współczesnego człowieka, rozdartego pomiędzy pamięcią utraconych wartości kultury tradycyjnej, zmysłową intensywnością erotycznego doznania i paraliżującym poczuciem absurdu śmierci, została oddana w gorączkowym rytmie monologu.