Wspomnienia polskie należą do mniej znanych utworów Witolda Gombrowicza. Ogłoszone zostały dopiero po śmierci pisarza, utrzymane są w formie swobodnej, pełnej anegdot i dygresji gawędy o czasach przedwojennych, o życiu artystycznym Warszawy i spotykanych ludziach. Książka posiada walor duchowej autobiografii pisarza i jest najważniejsza dla zrozumienia innych jego dzieł.
Agnieszka Stawiarska, komentująca utwór Gombrowicza z myślą o młodym czytelniku, szeroko rysuje ramy powieści, przywołuje znane postaci międzywojennej Warszawy i podkreśla walory dokumentacyjne tekstu, konstatując, że Gombrowicz jako przewodnik po Polsce międzywojennej okazał się zaskakująco obiektywny.