Od wieków informacja pozostaje nieodłącznym elementem gry politycznej. Politycy, sterując rozpowszechnianiem odpowiednio dobranej treści, starają się wpływać na zachowanie konkurentów, osiągać swoje cele i bronić interesu narodowego. Ale czy instrumentem sprawowania władzy może być też kłamstwo? Na ile jest ono korzystne lub zgubne dla polityków i polityki państw? Czy kłamstwo należy oceniać jako karygodne, czy też jako użyteczne narzędzie dyplomacji, nieodłączną część demokratycznego stylu życia? Czy jest złamaniem społecznych zasad, czy też moralnym obowiązkiem obrony kraju za społecznym przyzwoleniem?