Mój lejtnant – to nie kolejny obraz wojny z zwycięskimi marszami i bohaterskimi wyczynami. To spojrzenie na sowiecką wojnę ojczyźnianą od wewnątrz, nie z pozycji generałów i marszałków, lekką reką wysyłających do piekła całe armie, lecz z okopów i transzei. Na tle potworności wojny autor daje możliwość zwierzenia się zwykłemu lejtnantowi, jednemu z tych, o śmierci których oficjalne komunikaty zawiadamiały, jak o „nieznacznych stratach w walkach lokalnych”.

Na stronach książki żyją każdy swoim życiem dwie różne postaci: jeden młody – impulsywny, zuchwały, romantyczny, i drugi – mądry, znający wartość życia i potrafiący przeciwstawiać się okolicznościom. I każdy ma swoją rację...

Ta niezwykle prawdziwa i wzruszająca książka w większości oparta jest na wspomnieniach autora i jest jego swoistym rozrachunkiem z wojenną młodością, ideałami, wiarą w świetlaną przyszłość.

Mój lejtnat w 2012 został uznany za najlepszą książkę w rosyjskim konkursie literackim „Bolszaja Kniga”.

,,Nie chciałem pisać o wojnie, miałem inne tematy, lecz moja wojna pozostawała nietkniętą, była jedyną wojną w historii drugiej wojny światowej, która toczyła się dwa i pół roku w okopach – przez 900 dni blokady. Żyliśmy i walczyliśmy w okopach, chowaliśmy poległych, przeżyliśmy tam najcięższe chwile swego życia".

D. A. Granin

Daniił Aleksandrowicz Granin (właśc. nazwisko German) (ur. 1.01.1919). Absolwent Politechniki w Leningradzie. Rosyjski pisarz, eseista, autor powieści psychologicznych i obyczajowych. Przeszedł całą wojnę ojczyźnianą w jednostkach pancernych. Od 1989 roku prezes rosyjskiego Pen Clubu. Obecnie również prezes Międzynarodowej Fundacji Charytatywnej im. D. S. Lichaczowa.

W Polsce znany jest czytelnikom z książek: Poszukiwacze (1956), Po ślubie (1959), Naprzeciw burzy (1964), Pejzaż (1987), Księgi blokady (1982, współautor A. Adamowicz).