Ósmy tom wierszy Wspomnienia Jerzego Mościckiego jest kontynuacją intymnych zwierzeń, przepełnionych tęsknotą, poczuciem pustki i odrzucenia. Autor w swoich wspomnieniach, mimo różnych przeciwności losu i doświadczonych w życiu przykrości, nie traci nadziei na spełnienie marzeń i pojednanie z osobami, które odeszły. 

Nie we mnie jest radość

z niej pozostało tylko rozgoryczenie

nie we mnie jest uśmiech

po nim pozostał żal i wspomnienie

wspomnienie z mych lat które przeżyłem

z lat które nieraz mnie troskami chłostały

z lat w których nocami o szczęściu marzyłem

po których jątrzące rany po dziś pozostały

los zebrał okruchy marzeń wichrem zmiecione

wskazał moją drogę w przyszłość dotąd nieznaną

już wiem dokąd iść w którą udać się stronę

tam będzie moje spotkanie z tą ukochaną