Szkoła przekazuje następnym pokoleniom kulturę i tym samym wzmacnia lub osłabia nierówności społeczne.

Polityka edukacyjna staje się więc polem ścierania się interesów klasowych.

Jednocześnie relacje klasowe nierzadko przesądzają o sukcesie bądź porażce reform oświatowych.

System edukacyjny odgrywa kluczową rolę w procesie odtwarzania struktur władzy i społeczeństwa.

Za sprawą symboliki, którą nasycony jest program nauczania, państwo przestaje być zbiorem instytucji i staje się wyobrażoną całością.

Szkoły, przedszkola i świetlice stanowią „naczynia włosowate” państwa i mogą (re)definiować wspólnotę.

Odwołując się do koncepcji zarządzania publicznego, etnografii państwa i socjologii Pierre'a Bourdieu,

Przemysław Sadura śledzi związki między państwem, szkołą i strukturą klasową.

Na podstawie analiz teoretycznych i wyników własnych badań, opisuje kolejne próby reformowania oświaty,

traktowanej jako mechanizm reprodukcji społecznej.