Monografia polskiej XVII-wiecznej najemnej konnej formacji wojskowej. Lisowczycy, nie bez powodu zwani pierwotnie Straceńcami, znani byli ze skuteczności, cenieni i często wynajmowani, lecz w XVII-wiecznej rzeczywistości oznaczało to bezwzględność, okrucieństwo, mordy. Odcisnęli piętno w całej Europie. Dotarli aż do Morza Arktycznego, wsławili się . walkami w Czechach, na Węgrzech, nad Renem, w Rosji. Znaczyli swój szlak krwią. Pozostawiali wielkie spustoszenie. W służbie Rzeczypospolitej zagarniane łupy były ich jedynym wynagrodzeniem, nie szczędzili więc nikogo i nie okazywali litości, grabiąc. Krnąbrni, nieposkromieni, z czasem zaczęli sprawiać problemy i rodzimej ludności. Potępieni w uchwałach sejmowych, około 1636 roku zostali rozwiązani. Edycja została wzbogacona o liczne ilustracje i mapy. Monografia polskiej XVII-wiecznej najemnej konnej formacji wojskowej. Lisowczycy, nie bez powodu zwani pierwotnie Straceńcami, znani byli ze skuteczności, cenieni i często wynajmowani, lecz w XVII-wiecznej rzeczywistości oznaczało to bezwzględność, okrucieństwo, mordy. Odcisnęli piętno w całej Europie. Dotarli aż do Morza Arktycznego, wsławili się . walkami w Czechach, na Węgrzech, nad Renem, w Rosji. Znaczyli swój szlak krwią. Pozostawiali wielkie spustoszenie. W służbie Rzeczypospolitej zagarniane łupy były ich jedynym wynagrodzeniem, nie szczędzili więc nikogo i nie okazywali litości, grabiąc. Krnąbrni, nieposkromieni, z czasem zaczęli sprawiać problemy i rodzimej ludności. Potępieni w uchwałach sejmowych, około 1636 roku zostali rozwiązani. Edycja została wzbogacona o liczne ilustracje i mapy.