Dla małych i dużych, zabieganych i tych

leniwym krokiem podążających przez życie,

dla dziewczynek i chłopczyków,

dla mam i tatusiów, babć i dziadziusiów…

jednym słowem dla wszystkich – ciepła, urocza książeczka o…

wierszykowych sprawach.

Zatrzepotał raz motyl rzęsami.

I cóż się stało? Nic, tak między nami.

Rozłożyły płatki różowe, żółte i pomarańczowe tulipany.

I herbaciane róże

uniosły wyżej główki przy domowym murze.

Dąb zaszumiał gałęziami... i wiecie co? Cii... to między nami,

wiewiórki pocałowały się nosami!

A kiedy ten motyl tak oczka to w lewo, to w prawo obracał,

to jakby cały park przy blokowisku oszalał.

Rozćwierkały się sikorki bogatki, rozpukały dudki,

a ze stawu wszystkie chyba płotki wystawiły główki.

Lecz to nie koniec wcale,

powstało przedstawienie niemałe!

Zatrzepotał motyl rzęsami i...

Fragment wiersza Motyli trzepot rzęs